Krótka historia hipoterapii

Krótka historia hipoterapii

Hipoterapia, jako forma rehabilitacji zarówno dzieci, jak i dorosłych, cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem zarówno samych chorych, jak i badaczy różnych form fizykoterapii. Z powodzeniem stosowana w takich przypadkach jak autyzm, porażenie mózgowe i niepełnosprawność o różnym stopniu świetnie sobie radzi. Jak to wszystko się zaczęło i kto wpadł na pomysł, że właśnie praca z koniem może przynieść terapeutyczne efekty?

Od momentu udomowienia konia i rozpoczęcia jego hodowli był on jednym z ważniejszych, zwierzęcych czynników rozwoju cywilizacji. To właśnie konie miały ogromny udział nie tylko w czasie wojen i dopracowywania bitewnej taktyki, ale również w procesie rozwoju rzemiosła, komunikacji oraz możliwości transportu. Zarówno w aspekcie historycznym, jak i społecznym konie stały się dla człowieka efektywnym narzędziem do osiągania konkretnych, często bardzo wzniosłych celów.]. Ze względu na wiele różnorodnych źródeł, dotyczących zresztą wielu często niespokrewnionych ze sobą nauk (sztuka, medycyna, filozofia) dość trudno jest określić początek wykorzystywania pracy z koniem, jako elementu medycyny- jeszcze wtedy- naturalnej. Mimo tego uważa się, że to, w jaki sposób konie wpływają na zdrowie człowieka, było dość oczywiste już ok.2000 lat temu, a wśród osób, które uważały, że ćwiczenia z koniem mają bardzo wysoką skuteczność był Hipokrates.5]. W literaturze na temat hipoterapii (np. u A. Wyżnikiewicz – Nawracały) duże zainteresowanie wśród zwolenników terapii, jaką była hipoterapia, wzbudziła zawodniczka z Danii, Liz Harte, która zdobyła w 1952 roku złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich w drenażu (olimpijska konkurencja jeździecka). Osiem lat przed tym wydarzeniem Liz zaczęła cierpieć z powodu objawów choroby Heinego-Medina. Przez wzgląd na ten fakt, uważano jej ogromny sukces za doskonały przykład samoterapii.].

Pierwsze organizacje i rozwój hipoterapii

Niemieckie Kuratorium Terapeutycznej Jazdy Konnej powstało w 1970 roku, które rozróżniło trzy kierunki w terapii z udziałem koni, czyli: jazdę konną w postaci sportu dla niepełnosprawnych, jazdę konną i woltyżerkę w ujęciu pedagogiczno- leczniczym oraz hipoterapie.]. Od lat sześćdziesiątych zaczęły powstawać podobne towarzystwa w Stanach Zjednoczonych, Szwajcarii, Kanadzie, Austrii i wielu innych. Rok 1989 oraz zmiany ustrojowe, które przyniósł uważane są za początek rozwoju hipoterapii również w Europie Wschodniej. Polska historia hipoterapii nie jest zbyt bogata, co na pewno związane jest z faktem, że za okres gwałtownego rozwoju hipoterapii uważa się Trzecią Rzeczpospolitą. W kwestii polskiego podejścia do hipoterapii uznanej jako oficjalna metoda leczenia, na pewno należy powiedzieć o tym, że podjęciem się tego zagadnienia zajął się prof. Marian Weiss, który w Konstancinie prowadził swoje praktyki. W literaturze z zakresu hipoterapii podkreśla się niejednokrotnie, że po II Wojnie Światowej w związku z sytuacją polityczną kraju nie występowały warunki, które mogłyby zapewnić rozwój pracy niepełnosprawnych w innowacyjnych metodach hipoterapii. Nie można także nie wspomnieć o dr Janie Miklasińskim, prof. Stanowisławie Grochmalu oraz dr Irenie Soleckiej- Szpejda, którzy już w 1985 byli organizatorami pierwszych hipoterapeutycznych turnusów, jednak największym przełomem dla polskiego ruchu zwolenników hipoterapii była konferencja „Hipoterapia – teoria”, która odbyła się w 1985 roku. Z czasem zauważono, że konie doskonale imitują ludzki chód, co okazało się zbawienne dla osób dotkniętych mózgowym porażeniem dziecięcym. Niepełnosprawni, którzy dotąd nie mieli okazji poczuć jak to jest chodzić, dzięki pomocy konia mogli spojrzeć na wszystko z zupełnie innej perspektywy. Od tamtego czasu hipoterapię z powodzeniem stosuje się w różnego rodzaju schorzeniach i zaburzeniach, a badań na temat jej skuteczności ciągle przybywa.

Przeczytaj więcej na https://vitaltabs.pl/produkt/amigdalina-kapsulki/ w dziale Blog.